Showing posts with label பதிவர் சந்திப்பு. Show all posts
Showing posts with label பதிவர் சந்திப்பு. Show all posts

Friday, January 30, 2009

ஊட்டியும் பதிவர்களும் - பார்ட் 1

“கிருஷ்ணா… ஜனவரி 26 லீவுதானே... சனி, ஞாயிறு, திங்கள் எங்கியாவது போலாமா?” – வடகரைவேலன் அண்ணாச்சி கேட்டபோது “சனிக்கிழமை கஷ்டம்ணா. ஞாயிறு, திங்கள்ன்னா ஓக்கே” என்றேன். எங்கே போவது, யார் யார் போவது எதுவுமே அப்போது முடிவாகவில்லை. வெயிலானும், நானும், அண்ணாச்சியும் போகத் திட்டமிட்டோம். எல்லாவற்றையும் அண்ணாச்சி தலையில் போட்டுவிட்டு நான் திரும்ப என் வேலையில் மூழ்கிவிட்டேன். பிறகொருநாள் மெயிலைப் பார்க்கும்போதுதான் தாமிரா, கார்க்கி, செல்வேந்திரன், சஞ்சய், தமிழ்ப்ரியன், கும்க்கியெல்லாம் வருவதாக அறிந்தேன்.

சனிக்கிழமை இரவே நானும், வெயிலானும் திருப்பூரிலிருந்து புறப்பட்டு கோவை சென்றோம். கடைசி நேரத்தில் டூரிலிருந்து ஜகா வாங்கினார் தொழிலதிபர் சஞ்சய். கோவத்தில் அவருக்கு அறை விடலாம் என்றால், அவர் அறையை எங்களுக்கு விட்டுத் தந்து இரவு தங்க உதவினார்.

தமிழ்ப்ரியனைச் சந்தித்தது இன்ப ஆச்சரியம். கார்க்கி, கும்க்கி, அண்ணாச்சியெல்லாரும் காத்திருந்தனர்.

சனிக்கிழமை இரவு சஞ்சயின் வீட்டில் சீட்டுக் கச்சேரியும், (நல்லாப் படிங்கப்பா.. சீட்டுக் கச்சேரி.. சிட்டுக் கச்சேரியில்ல!) பேச்சுக் கச்சேரியுமாய் ஆரம்பித்தது.

கார்க்கி ஹேக் ஆன ப்ளாக்கர் கணக்குகளைக் கண்டுபிடித்துக் கொடுத்துக் கொடுப்பதில் உள்ள நுண்ணரசியலைப் பற்றிப் பேசும்போது தமிழ்ப்ரியன் ஒரு பிட்டைப் போட்டார். ஒருவேளை நீங்க்ளே ஹேக் பண்ணி, கண்டுபிடிச்சுத் தர்றீங்களோ? என்று கேட்டார் கார்க்கியிடம்!

(கார்க்கி இந்த இடத்துல ஒரு தகவல்: நீங்க எழுதின சிறுகவிதைக்கு இது இன்ஸ்பியரேஷனோ? – பொத்திவெச்ச மல்லிகைப் பொட்டு பாட்டுல வர்ற ‘சின்னக் காம்புதானே பூவத் தாங்குது’ வரிகள்!)

கும்க்கி இங்கேயே தனது தீவிர வாதத்தை (தீவிரமான வாதம்க! தப்பாப் புரிஞ்சுக்கக் கூடாது!) ஆரம்பிச்சார். திருமங்கலத்துல 4 கோடி ரூபாய் மதிப்பிலான நகைக் கடன்கள் மீட்கப் பட்டிருப்பதாய் வெயிலான் சொன்னபோது சிவக்க ஆரம்பித்த அவர் கண்கள் அப்போதே எங்களை எச்சரித்தது. ‘அங்கே ஆன செலவைப் பத்திதான் எல்லாரும் பேசறீங்க. அதுக்குப் பின்னாடி இருக்கற பாலிடிக்ஸ் பத்தி யோசிங்க” என்றார். அப்ப எலக்‌ஷன் என்ன விளையாட்டு செய்தியா? பாலிடிக்ஸுக்குப் பின்னாடி இருக்கற பாலிடிக்ஸைப் பத்தி பேசறீங்களா. ‘சரி பேசுங்க’ என்றோம் ஆனால் பேசவே இல்லை. (எங்க பேச விட்டீங்கன்னு அவரு கேட்கறது இங்கே என் காதுல விழுது)

காரசாரமான விவாதம் நடந்துகிட்டிருக்கறப்போ, தமிழ்ப்ரியன் ஒண்ணுமே பேசல. அண்ணாச்சி சொன்னார்: “நாங்க இங்கே பதிவாப் போட்டுட்டு இருக்கோம். நீங்க பின்னூட்டமாவது போடுங்க” அதுக்கும் தமிழ்ப்ரியன் வெறும் ஸ்மைலிதான் போட்டார். சாருவைப் பற்றியும் பேச்சு வந்தது. சாருவை படிக்காம ஒதுக்க முடியாது. படிச்சுட்டு ஒதுக்கணும் என்று கருத்து வந்தது. அப்போ ஒருத்தர் சொன்னார்: ‘கோணல் பக்கங்கள் 1, கோணல் பக்கங்கள் 2, கோணல் பக்கங்கள் 3 இந்த நாலு புக்கையும் நிச்சயமாப் படிக்கணும்” என்றார். மூன்று புத்தகங்களைச் சொல்லி, நாலு புத்தகம் என்று சொல்வதிலிருந்து அளவு தெரிந்து, அதோடு நிறுத்திக் கொண்டு சீட்டுக் கச்சேரியை ஆரம்பித்தோம்.

காலை எழுந்தபோது, சஞ்சயைக் காணவில்லை. எஸ்கேப் ஆகியிருந்தார்.

காலை எழுந்து நானும், அண்ணாச்சியும், தமிழ்ப்ரியனும் இரயில்வே ஸ்டேஷன் சென்று தாமிராவை அழைத்து வந்தோம். தமிழ்ப்ரியன் அங்கேயே வடை ச்சே... விடை பெற்றுக் கொண்டார். பயணத்தில் கலந்து கொள்ளாவிடினும், எங்களைச் சந்திக்க நேரமொதுக்கி வந்த அவர் அன்புக்கு கண்ணீர் மல்க நன்றிகூறி.. (சரி.. சரி.. எனக்கே ஓவராத்தான் இருக்கு! விடுங்க) அறைக்கு வந்தபோது செல்வேந்திரனும் வந்து சேர்ந்திருந்தார்.



எல்லாரும் குளித்து (கார்க்கியைக் காட்டிக் கொடுக்க மனமில்லை) கிளம்பினோம். ஒன்றுமே பேசாவிட்டாலும் தானொரு சரக்குள்ள ஆசாமி என்பதை கும்க்கி நிரூபித்த தருணங்கள் அவை.

ஊட்டிக்கு செல்லும் வழியில் ஒரு வ்யூ பாய்ண்டில் ஆரம்பித்த எங்கள் விவாதம் எதுவரை சென்றது?

தொட்டபெட்டாவில் தாமிரா எடுத்து நாங்கள் ரசித்த அந்த இயற்கை அழகின் ரகசியம்

அங்கே எங்களைச் சந்தித்த லதானந்த் அங்கிள் அளித்த பரிசு என்ன?

மசினகுடி காட்டேஜுக்கு அருகில் இருந்த வோடஃபோனிலிருந்து வந்த இளம்பெண்கள் அறையில் நடந்தது என்ன?

இன்னும் முக்கியமாக எங்கள் விவாதத்தின் மூலம் நாங்கள் இந்த நல்லுலகுக்குச் சொல்லும் சேதி என்ன? (ம்க்கும்!)

அடுத்த பார்ட்டில் (‘யி’ இல்ல) பார்க்கவும்!

Wednesday, November 19, 2008

சென்னைப் பயணமும், வெளிவராத சில புகைப்படங்களும்!

சனிக்கிழமை பதிவர் சந்திப்பில் கலந்துகொள்வதற்காக வெள்ளிக்கிழமை இரவு திருப்பூர் ரயில் நிலையத்தில் சென்னை எக்ஸ்பிரஸ்ஸூக்காக காத்திருந்தபோது, ஒரு நல்ல சேதி (சென்னை நண்பர்களுக்கு) ஒலித்தது. ‘சென்னை எக்ஸ்ப்ரஸ் ரத்து செய்யப்பட்டது’ என்று. என்னைவிட வருத்தப்பட்டது என்னை வழியனுப்ப வந்த நண்பர் வெயிலான்தான். சிரமம் பார்க்காமல் ப்ளாட்பார மேம்பாலத்தில் ஏறி இறங்கி அந்தச் செய்தியை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டு, அன்ரிசர்வ்ட் கம்பார்ட்மெண்டிற்கான ஓப்பன் டிக்கெட் வாங்கி, நீலகிரி எக்ஸ்ப்ரஸ் டீ.டீ.ஆரிடம் பேசி பெர்த் கிடைக்க ஏற்பாடு செய்ததுவரை அவரது உதவி மறக்கமுடியாதது. (எல்லாத்துக்கும் அவர்தான் காரணமா என்று சென்னை நண்பர்கள் புலம்புவது கேட்கிறது!)

ஒரு சாதாரணனை வரவேற்க நர்சிம், அப்துல்லா என்ற இரு அசாதாரணமானவர்கள் (EXTRAORDINARY HUMANS!) அதிகாலை நாலேமுக்காலுக்கெல்லாம் காத்திருந்தது இன்ப அதிர்ச்சி! அந்த அதிகாலை வேளையில் ரயில் நிலையம் அருகே ரோட்டோரக் கடையில் குடித்த காபியும், அப்போதிலிருந்து கார்பார்க்கிங் வரும் வரை சுவாரஸ்யமாகப் பேசிக்கொண்டே இருந்ததும் என் சென்னைப் பயணத்தின் முக்கியத் தருணங்களில் ஒன்று.

அங்கிருந்து அப்துல்லாவின் அறைக்குச் செவதென்று தீர்மானிக்கப்பட்டது. கிளம்புமுன் “புத்தகம் ஏதாவது வேணுமா” என்று கேட்டார் நர்சிம். யாரைப் பார்த்து என்ன கேள்வி. உடனே ஓடிச் சென்று அவரது காருக்குப் போனேன். டிக்கி நிறைய சருவின் புத்தகங்கள். ஜீரோ டிகிரி ஏற்கனவே இருந்ததால், ராஸலீலாவை எடுத்துக் கொண்டேன். (ஏண்டா எடுத்தோம்னு இருக்கு இப்போ.. புக்கை கீழ வைக்க முடியல. அவ்ளோ பெரிசா இருக்கறதால ஆஃபீஸுக்கெல்லாம் எடுத்துட்டும் போக முடியல. சிந்தனை எழுத்து எல்லாத்துலயும் கண்ணாயிரம் பெருமாள் ஆக்ரமிக்கறாரு!)

அங்கிருந்து அப்துல்லாவுடன் அவரது அறைக்குப் பயணம். நான் விருந்தினர் பற்றி எழுதியிருந்ததாலோ என்னமோ, அங்கே இருந்த வேளைகளில் என் அறையில் அவர் இருந்தது போலத்தான் உணர்ந்தேன். அவ்வளவு இயல்பாக இருக்க முடிந்தது. அவருக்கு என் நன்றி.

அதன்பிறகு அங்கிருந்து அவரது அலுவலகம் வந்தோம். கார்க் கதவை திறப்பது முதல் அவருக்கு அத்தனை மரியாதைகள். இதிலெல்லாம் தன்னிலை மாறாமல் இருப்பது அப்துல்லாவின் பண்பு என்றே சொல்லவேண்டும்!

‘வாங்கற சம்பளத்துக்கு கொஞ்சம் வேலை செஞ்சுக்கறேனே’ என்று அவர் கெஞ்ச போனாப் போகுது என்று அவரிடம் கேட்டு அலுவலகத்திலிருந்து ஒரு டூ வீலர் வாங்கிக் கொண்டு சிலபேரைச் சந்தித்து விட்டு பிறகு மறுபடி அவரிடமே வந்து அங்கிருந்து வெண்பூ இல்லம் நோக்கிப் பயணம்.



(ஆதர்ஷ் அழகா.. அப்துல்லாவின் சிரிப்பழகா?)



(ஆபீஸுக்குப் போகணும்.. சீக்கிரம் கிளம்புங்கய்யா - அப்துல்லா)

வெண்பூ வீட்டிலும் நான் அதையே உணர்ந்தேன். அடடே வாங்க வாங்க என்ற எந்த ஆர்ப்பரிப்புகள் ஏதுமின்றி இயல்பான வரவேற்பில் மிக மகிழ்ந்தேன். நான் எதிர்பார்த்திருந்ததை விட ஹெவியான சாப்பாடு! (ஆதர்ஷ்க்கு சுத்திப் போடுங்க சிஸ்டர். படுசுட்டி!)

மாலை பதிவர் சந்திப்பு.



(பதிவர் குமுகாயம்)




(கேபிள் சங்கர் - சுஜாதா மன்னிச்சுட்டாரு!!!!)



இரவு _____________________________!

(இரவின் சில சுவாரஸ்யமான உரையாடல்களின் தொகுப்பை ஓரிரு தினங்களில் பதிவிடுகிறேன்)

அடுத்தநாள் காலை நண்பர் அப்துல்லாவிடமிருந்து விடை பெற்று, ரமேஷ் வைத்யாவுடன் அவரது இல்லத்திற்குச் சென்று அவரிடமிருந்து சில பொக்கிஷங்களை அவர் அனுமதியோடு திருடி... நர்சிம் வர அவரோடு அவர் இல்லத்திற்கு பயணம்.





அங்கே இனிய மதிய உணவு. மறுபடி, மறுபடி அதே டயலாக்தான். இங்கேயும் என் வீடு போலத்தான் உணர்ந்தேன்!

லக்கியும் எங்களோடு சேர்ந்துகொள்ள... ஒரு புனிதப் பயணம் மேற்கொண்டு.. (அரசு நிறுவனம் சில இப்படியெல்லாம் இருக்கும்ங்கறது எனக்குப் புதுசு! இது பத்தி தனிப் பதிவு எழுதணும்!)

சரி.. பதிவு எனக்கே புடிக்கல. வழவழன்னு இருக்கு. முக்கியமா நான்
ஒரு சிலரைத்தவிர... எல்லாருக்கும் நன்றி சொல்லிக்கறேன்.

அந்த ஒரு சிலர்....

ஒரு பெரிய நிறுவனதோட இயக்குனர். சென்னையின் முக்கியமான ஒரு இடத்துல வீடு. பலதரப்பட்ட பெரிய மனுஷங்களோட பழக்கம். அரசியல்லயும் ஒரு முக்கியப் பொறுப்பு. டூ வீலர்ல போனா.. ‘சார்.. நீங்க ஏன் டூ வீலர்ல போறீங்க’ன்னு ஒரு அதிகாரி பதறி கேட்கற அளவு பெரிய பதவி. இதுல எதிலயும் தன்னோட தனித்தன்மை பாதிக்காத ஒரு மனுஷன் அப்துல்லா. ரம்பாவை வெச்சு படம் எடுத்த டைரக்டர் முரளி அப்பாஸை அறிமுகப்படுத்தினாரு. அவருக்கு நன்றி சொல்ல முடியாது.


நர்சிம். இவரும் அதேமாதிரிதான். ஒரு மிகப்பெரிய நிறுவனத்தோட மிகமிகப் பெரிய பொறுப்பு. சனிக்கிழமை காலைல இரயில்வே ஸ்டேஷனுக்கு இவர் வரவேண்டியதே இல்லை. அப்புறமா கூட சந்திக்கலாம். ஆனா எனக்காகவே வந்து காத்திட்டிருந்திருக்காரு. இவரை ஸ்டேஷன்ல பார்த்ததுமே எனக்கு ஒரு மாதிரி ஆகிடுச்சு. எத்தனை பேரைக் கஷ்டப்படுத்தறோம்ன்னு. கடைசிவரை இவர் என்கூட இருந்து, எங்க கூப்ட்டாலும் வந்து... (இவருக்கும் எனக்கும் பல விஷயங்கள்ல வேவ்லென்த் ஒரே மாதிரி இருக்கு. அதுல எனக்கு சந்தோஷம்)

அழகு, பணம், பதவி, அந்தஸ்து... எல்லாத்தையும் மீறி இவர்... மனுஷன்.

(பாஸூ.. நாளைக்கு நீங்க ஹீரோவானா டிஸ்கஷனுக்காவது என்னைக் கூப்பிடுங்க!)

வெண்பூ...

கலகலப்பான ஆள். இவரோட உடம்பு எனக்கிருந்தா நான் பெரிய ரௌடி ஆகிருப்பேன். ஆனா இவர் அவ்ளோ மென்மையான ஆசாமி. பீச்ல போலீஸ் எங்களை கூட்டம் போடாதேன்னு சொன்னப்ப கேட்ட ஒரே மனுஷன் இவருதான். இவர் வீட்ல சாப்பிடப்போனப்ப சிஸ்டர் பரிமாற வந்தப்ப ‘விடு..விடு.. அவங்களே போட்டு சாப்பிட்டுக்குவாங்க’ன்னு சொன்ன விதம் மத்தவங்களை எந்த அளவுக்குப் புரிஞ்சு வெச்சிருக்காருன்னு ஆச்சர்யப்படுத்திச்சு!

லக்கிலுக்.

ஒரு காலத்துல இவரு கூட பேசமுடியுமான்னு நினைச்சிருக்கேன். ஆனா ‘யோவ்.. நான் உன் செட்டுய்யா’ன்னு சொல்லாம சொல்வாரு தன்னோட பழகும் தன்மைல. இவரோட விஷயஞானம் அளவிடற்கரியது. சினிமா பத்தியும், அரசியல் பத்தியும் எந்த சந்தேகம்ன்னாலும் இவர் விளக்கம் சொல்றாரு. ‘கோயம்பேடிலிருந்து மடிப்பாக்கம் போக ஒரு மணி நேரம் ஆகும். நீங்க போங்க லக்கி’ன்னு சொன்னாலும் கேட்காம என்னை பஸ் ஏற்றிவிட்டுத்தான் சென்றார். பஸ்ல ஏறின பிறகும் என்னால தூங்கவே முடியாம லக்கி எனக்காக அவ்ளோ நேரம் செலவிட்டதுதான் யோசனையாவே இருந்தது.


அப்புறம் கிழஞ்செழியன். இவரைப் பத்தித்தான் நான் நாலைந்து நாட்களாக யோசித்துக் கொண்டும், பேசிக்கொண்டும் இருக்கிறேன். இதுக்குமேலயும் சொன்னா ‘உதவிழும் ராஸ்கல்’ ம்பாரு. இவரைப் பத்தி தனியா ஒரு ப்ளாக்கே ஆரம்பிச்சு எழுதலாம்னு ஐடியா இருக்கு. பாக்கலாம்.


நான் ரொம்ப மதிக்கற தல யெஸ்.பாலபாரதி ‘கிருஷ்ணா.. கிருஷ்ணா’ன்னு கூப்பிட்டது காதுல கேட்டுட்டே இருக்கு. (ஒரு நல்ல ஈ.என்.டி. ஸ்பெஷலிஸ்ட்கிட்ட காமிங்கன்னு சொல்லக்கூடாது)

முரளிகண்ணன், தாமிரான்னு நம்ம செட் ஆளுக எல்லாருமே அந்த தினத்தை ஸ்பெஷலாக்கினாங்க. யாருமே தப்பா நினைக்கமாட்டாங்க-ங்கற நம்பிக்கைல சொல்றேன். அங்க சந்திச்சவங்கள்லயே என்னை நானே பார்த்தது கார்க்கிகிட்டதான். பலவருஷம் முன்னாடி எனக்குள்ள இருந்த வேகம், துறுதுறுப்பு எல்லாமே இவன்கிட்ட (சகா.. அப்படித்தான் வருது... ‘ர்’ வர்ல!) இருக்கு. இது நீர்த்துப் போகாம இருக்கவும், இன்னும் பல வெற்றிகளை பத்திரிகைகள்ல எழுதி இவன் பெறவும் எல்லாம் வல்ல மகரநெடுங்குழைகாதனைப் பிரார்த்திக்கிறேன்!

Saturday, November 15, 2008

நேர்ல வாங்க... ப்ளீஸ்..!

இன்று மாலை 6 மணியளவில் மெரினா கடற்கரை காந்திசிலைக்குப் பின்னால் நடைபெற இருக்கும் வலைப்பதிவர் சந்திப்பு, ஒரு முக்கியத்துவம் வாய்ந்த சந்திப்பாக மாற இருக்கிறது. தமிழகத்தை ஏன் ஒட்டுமொத்த மனித குலத்தையே குலை நடுங்க வைத்த ஒரு சம்பவம் குறித்து வாத, விவாதங்கள் நடைபெற இருக்கிறது.

ஆரோக்யமான சந்திப்புகளாக பதிவர் சந்திப்புகள் நடைபெறுவதற்கான ஒரு முக்கியக் கட்டமாக இந்தச் சந்திப்பு நடைபெறுமென்பதில் ஐயமில்லை. இது குறித்து மேலும் அறிய லக்கிலுக்கின் இந்தப் பதிவைப் பார்க்கவும்.

வாருங்கள்.. நேரில் பேசலாம்.

Thursday, October 2, 2008

இவன் அடங்கவே மாட்டானா....

நேற்று காலை திடீரென அழைப்பு வடகரை வேலன் அண்ணாச்சியிடமிருந்து. 'யோவ்.. பரிசல். உன் ஃப்ரெண்ட் ஜப்பான் வெங்கட்ரமணனைக் கூட்டீட்டு வரேன். நீ வெயிலானோடு தயாரா இரு. கோபி போய் சின்னரஜினி கிரியோட குழந்தையைப் பார்த்துட்டு, அவருக்கும் வாழ்த்துச் சொல்லீட்டு வரலாம்” ன்னு. ஓக்கேன்னு கிளம்பி, வெயிலானையும் (சேர்த்துப் படிங்கப்பா, வெயில், யானைன்னு படிச்சுடாதீங்க!) கூட்டீட்டு பெருமாநல்லூர் போய், அங்கே காத்திருந்த வேலன், வெங்கட்ரமணனோடு & கோ போட்டுக் கொண்டு கோபி நோக்கிப் பயணித்தோம்.




(வேலன், வெயிலான், பரிசல்காரன்,. வெங்கட்ரமணன்)

வழியில் தென்பட்ட இந்த வாய்க்கால் கரையோரம் கொஞ்ச நேரம் காலாற நடந்தோம். ஒரு இடத்தில் அண்ணாச்சி துண்டு போட்டு, அங்கே இருந்த ஒருவரிடம், “இந்த இடத்தைப் பத்திரமா பாத்துக்கங்க. வரும்போது குளிக்கணும்” என்றார். வெயிலான் இந்த வருடத்துக்கு ஏற்கனவே குளித்ததால் மறுத்துவிட்டார். அங்கிருந்து புறப்பட்டோம்.




(சின்ன ரஜினி - கிரி)


வழியில் கிரிக்கு அலைபேச, அவர் சிக்னலுக்கு அருகே இருந்த சிக்னலில் (ஆமாங்க) காத்திருந்தார். அவரோடு அவர் மனைவி வீட்டிற்கு சென்றோம்.

(வெங்கட்ரமணன், கிரி, வெயிலான், வேலன்)
(எவ்வளவு நேரந்தான் ஃபோன் பேசறா மாதிரியே நடிக்கறது.. சீக்கிரம் எடுப்பா...)




(வெயிலான், தூண், கிரி, வெங்கட்ரமணன், பரிசல்காரன், வேலன்)








நம்புங்கப்பா.. நான் பரிசல்காரன்தான். துடுப்பெல்லாம் இருக்கு பாருங்க. (காந்திஜெயந்தி-ங்கறதால 'தண்ணி' இல்லை!)


1) கிரியின் புகுந்த வீட்டில் என்ன சாப்பிட்டோம்?
2) அதற்குப்பிறகு கிரி வீட்டிற்குப் புறப்பட்டது..
3) கிரியின் தந்தை, தாயின் விருந்தோம்பல்.. (அதுவும் அவங்கப்பா ஒவ்வொருத்தருக்கா பரிமாறினது.... ச்சான்ஸே இல்லை!)
4) நாங்கள் (அட்லீஸ்ட் நான்) சமீபத்தில் கண்டதிலேயே மனதைக் கொள்ளை கொண்ட கிரியின் வீடு









சினிமா ஷூட்டிங்குக்கு பேர் போன முருகன் கோயில்


5) கிளம்பும்போது போன மேலே உள்ள கோயில்...

இதுபற்றியெல்லாம் அண்ணாச்சி எழுதுவார். (கதையெல்லாம்தான் தொடர்பதிவு போடணுமா.. சந்திப்பை தொடர்பதிவா போடக்கூடாதா?)

இரு முக்கியமான விஷயங்கள்:-

வெங்கட்ரமணன் ஆரம்பத்தில் எனக்கு மெயில் அனுப்பி ஜப்பானில் இருப்பதாகவும், அக்.2 கோவை வரும்போது சந்திப்பதாகவும் சொன்னார். நானும் கிண்டலா ஜப்பான்ல இளவரசிக எல்லாம் கயில வெச்சிருக்கற விசிறி வாங்கீட்டு வாங்க-ன்னுட்டேன். மனுஷன் நெஜமாவே ரெண்டு விசிறி வாங்கீட்டு வந்துட்டார்! என் வீட்டு இளவ்ரசிக ரெண்டுபேரும் லீவுக்கு போய்ட்டதால, அவங்க வந்த பின்னாடி விசிறியைக் குடுத்து ஃபோட்டோ எடுத்துப் போடறேன். வெங்கட்ரமணனோட அன்புக்கு நன்றி!

வெங்கட்ரமணன் கோவைக்காரர். சென்னையில் பணி. நாலு மாத ப்ராஜக்ட் சம்பந்தமாதான் ஜப்பான் போயிருந்தாராம். சென்னையில் வேளச்சேரியில் இருந்த அவர், இப்போது குடி போயிருப்பது மடிப்பாக்கம் சதாசிவா நகர். லக்கிலுக், பார்த்துக்கோங்க!

பரிசல்காரனுடன் ஒரு சந்திப்பு


(மகேஷ்)


துக்ளக் மகேஷ்

நான் சிங்கப்பூரிலிருந்து வந்து கிட்டத்தட்ட மூன்று வாரங்கள் நெருங்கிவிட்டது. நேற்று (01.10.08) காலை கோவையில் இருந்து திருப்பூர் போய் வெயிலான், பரிசல்காரன், சாமிநாதன் ஆகிய பதிவர்களை சந்திக்கலாம் என்று புறப்பட்டேன். கிளம்பும்போதே பரிசலைத் தொடர்பு கொண்டபோது, வெயிலான் என்னை வந்து பிக்கப் செய்து கொள்வார் என்றும் நேராக ஹோட்டலுக்கு வந்துவிடுங்கள் என்றும் கூறினார். ஆனால் மனுஷன் வெயிலானின் நம்பரை எனக்குக் கொடுக்கவே இல்லை. பின் நான் எப்படி வெயிலானை அழைக்க?

வெயிலான்

பரிசல்காரன் அழைத்து, மகேஷ் இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் மகேஷ் புதிய பேருந்து நிலையத்தில் வந்து இறங்கப்போகிறார் என்று சொன்னதுமே நான் கிளம்பிப் போனேன். பாதிதூரம் போகும்போதுதான் அவர் எனக்கு மகேஷின் நம்பர் கொடுக்காதது ஞாபகத்துக்கு வந்தது. இன்றைக்கு ஞாபகமறதி பற்றி பதிவு போட்டுவிட்டு மனுஷன் அதுக்குத் தகுந்த மாதிரியே நடந்து கொள்கிறாரே என்று நினைத்தேன். பிறகு கூப்பிட்டு கேட்டபோது, “உங்க நம்பரை மகேஷ் கிட்ட குடுத்துட்டேன்”ன்னு சொன்னாரு. ஓக்கேன்னு போனேன்.

சாமிநாதன் (ஈரவெங்காயம்)

பரிசல் என்னை மறந்துட்டார் போல. நானா கூப்பிட்டப்புறம் “இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல எம்.கே.எம்.ஹோட்டல்ல இருப்பாங்க. போங்க” என்று சொன்னார். சரி என்று கிளம்பிப்போனேன். அங்கே வெயிலானும், மகேஷும் காத்திருந்தார்கள்.




(வெயிலான், சாமிநாதன் , மகேஷ்)






(வெயிலான், சாமிநாதன், பரிசல்காரன், மகேஷ்)

மகேஷ்


வெயிலான் வந்து என்னை அழைத்துக் கொண்டு ஹோட்டலுக்குப் போய், சாமிநாதனையும் சந்தித்து பேசிக் கொண்டிருந்தோம். பரிசல்காரனைக் கூப்பிட்டபோது ‘இதோ வந்தாச்சு. இப்போ வந்துடுவேன்’ என்று சமாளித்துக் கொண்டே இருந்தார். மனுஷன் வரவே இல்லை! வெயிலான் சொன்னார், “இண்டியன் ஸ்டாண்டார்ட் டைம் மூணுக்கு வருவாரு” என்று. அப்போது மணி ரெண்டுதான் ஆகியிருந்தது. நானும் வெயிலானும் சாமிநாதனும் கொஞ்ச நேரம் பார்த்துவிட்டு சாப்பிட ஐட்டங்களை (லஞ்ச் ஐய்ட்டம்ங்க!) ஆர்டர் செய்தோம்.

வெயிலான்

பரிசல் வர எப்படியும் இன்னும் ஒரு மணிநேரமாகும் என்று தெரிந்துவிட்டது. வேலன் அண்ணாச்சியோடு செல்ஃபோனில் கொஞ்ச நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். எங்கள் டேபிளுக்குப் பின்னால் ஒருத்தருக்கு என்ன பிரச்சினையோ, ஃபோனில் யாரையோ போட்டு வாட்டி எடுத்துக் கொண்டிருந்தார். அதைக் கொஞ்ச நேரம் ரசித்துக் கொண்டிருந்தோம். ஃப்ரைடு ரைஸ், தயிர்சாதம் ஆர்டர் செய்தோம்.









(வெயிலான், பரிசல்காரன், மகேஷ்)




மகேஷ்

இருங்க வெயிலான்.. இனி பூரா நானே சொல்றேன்....


சரியாக மணி மூன்றை நெருங்கும்போது பரிசல்காரன் வந்தார். வருவது பரிசலா, ஏதாவது சினிமா ஸ்டாரா என்று எனக்கு சந்தேகமாக இருந்தது. அவ்வளவு அழகாக இருந்தார். இதையெல்லாம் எழுதினால் அவருக்குப் பிடிக்காது என்பதால் மேற்கொண்டு அவரது அழகைப் பற்றியெல்லாம் எழுதவில்லை. வந்ததும் தாமதத்திற்கு மன்னிக்கவேண்டினார். வந்து உட்கார்ந்ததுமே திருப்பூரில் சிம்பா என்றொரு பதிவர் வர இருந்ததாகக் கூறினார். மறுபடி மறுபடி அவருக்கு ஃபோன் போட்டுக் கொண்டிருந்தார். நாட் ரீச்சபிளாக இருந்தது. அவரிடம் வேறு ஏதோ கதை சொல்லியிருந்தார் பரிசல். ‘அவரு வந்திருந்தா கொஞ்ச நேரம் ஓட்டியிருந்திருக்கலாம்’ என்று புலம்பிக் கொண்டே இருந்தார். ஹூம்! இதே பொழப்புதான் போல என்று நினைத்துக் கொண்டேன்!

பரிசலும் சரி, வெயிலானும் சரி என்னோடு இருந்த நேரத்தில் பாதிநேரம் ஃபோனில் பேசிக் கொண்டுதான் இருந்தார்கள். திருப்பூர் வாழ்க்கை எவ்வளவு பிசியாக இயந்திரத்தனமாக இருக்கிறது என்பது புரிந்தது. நான் கிளம்பும் அவசரத்தில் பரிசலுக்காக கொண்டு வந்திருந்த கிஃப்டை (பிளாட்டினம் கொஞ்சம் விலை கம்மி சிங்கப்பூரில்) எடுத்துவர மறந்துவிட்டேன். அதை போஸ்டில் அனுப்பவேண்டும். அட்ரஸ் வேறு கேட்க மறந்துவிட்டேன். மெயிலில் அட்ரஸை அனுப்பு பரிசலைக் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.



(பட்டைச்சாராய வகுப்பை சாமிநாதன் நடத்திக் கொண்டிருந்தபோது ரசித்துக் கொண்டிருந்த மகேஷும், பரிசல்காரனும்)

சாமிநாதன் ‘ஈரவெங்காயம்’ என்ற பெயரில் எழுதிவருவது தெரியும். ஆனால் அவருக்கு வேறு பல விஷ்யங்களும் தெரிந்திருக்கிறது. அவினாசி அருகே வைக்கப்புல்லிலிருந்து பீர் எப்படித் தயாரிக்கிறார்கள், உடுமலை அருகே கருவேலமரத்திலிருந்து பட்டைச் சாராயம் எப்படித் தயாரிக்கிறார்கள் என்றெல்லாம் அழகாக விளக்கினார். அதுவும் பட்டைச் சாராயத்தின் புளிப்பு போக என்ன செய்வார்கள் என்று அவர் சொன்னது... உவ்வேஏஏஏஏஏ..

அதெல்லாம் கூடப் பரவாயில்லை. காங்கேயம் அருகே ஒரு கிராமத்துல காபரே பெண்களைக் கூட்டிவந்து, மக்காச்சோளக் காட்டுக்கு நடுவே சதுரமாக வெட்டிவிட்டு பெரிய மனுஷங்க எல்லாரும் நடுவுல உட்கார அந்தப் பெண்களை ஆடவிட்டு அப்புறமா.....

வேணாம் விடுங்க. இதை எழுதவே முடியாதுன்னு பரிசல் சொல்லீட்டதால நான் எழுத வேண்டியதாச்சு!







(காபரே அழகிகள் பற்றி சாமிநாதன் விளக்கம் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தபோது...)


சந்திப்பு நாலரை மணிக்கு முடிஞ்சு வெயிலான் கிளம்ப, நான், பரிசல், சாமிநாதன் ஒரு காஃபி சாப்பிட்டுட்டு, பரிசல் என்னை பேருந்து நிலையத்தில் இறக்கிவிட்டு கிளம்பினார். இனியதொரு நினைவுகளோடு திருப்பூருக்கு விடை சொல்லிப் பஸ் ஏறினேன் நான்.

Saturday, July 5, 2008

திருப்பூரில் ஒரு வலைப்பதிவர் சந்திப்பு!

திருப்பூரில் ஜுலை நான்கு (நேற்று) ஒரு வலைப்பதிவர் சந்திப்பு நடந்தது!


அதுகுறித்த ஒரு விளக்கமான விபரம் இங்கே..


நேற்று வழக்கத்திற்கு மாறாக வேலை விஷயமாக வெளியில் செல்ல வேண்டி வந்தது.. ஹோட்டலில் சாப்பிடலாம் என்று நினைத்து மணி பார்த்தேன். மதியம் மூன்று! ( திருப்பூரில் இதுதான் வழக்கமான மதிய உணவு நேரம்!) உடனே நண்பர் வெயிலான் ரமேஷை அழைத்தேன்.


"ரமேஷ்.. எங்க இருக்கீங்க?"


"ஆபீஸ்ல சாப்பிட்டு இருக்கேன்"


"அட... உங்க கூட சாப்பிடலாம்ன்னு நெனச்சேனே.."


"அஞ்சு நிமிஷம் முன்னாடி கூப்பிட்டு இருக்கலாம்ல? சரி.. நீங்க அன்னபூர்ணா வந்து சாப்பிட்டுட்டு இருங்க.. நான் வந்து உங்களை பாக்கறேன்"


நான் உடனே உற்சாகமாகி அன்னபூர்ணா சென்று ஒரு ஆனியன் ரோஸ்ட் ஆர்டர் செய்து சாப்பிட்டுக் கொண்டு இருந்தேன்.


சற்று நேரத்தில் வெயிலான் வந்து.. என்னைத் தேடி கண்கள் அலைபாய செல்லில் அழைத்தார்.


ஒரே ஊரில் இருந்தாலும்.. தினமும் பேசிக் கொண்டாலும்..
நானும் அவரும் இதற்கு முன் சந்தித்துக் கொண்டதில்லை!


என் செல் ஒலிக்க, நிமிர்ந்து பார்த்த நான் ஒருத்தர் செல்லுடன் தேடிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டு அழைத்தேன்!


வெயிலான்தான் நான் சந்திக்கும் முதல் பதிவர்!!


கை குடுத்துக்கொள்ள முடியாமல் என் கையை ஆனியன் ரோஸ்ட் ஆக்ரமித்திருந்தது! (பசி!!) என் முன்னே அமர்ந்ததும் ரொம்ப நாள் பார்த்துப் பழகிய நண்பரைப் போல பேச ஆரம்பித்தார்!


குழந்தை போல முகம், வெயிலான் என்றால் வெயிலில் கறுத்துப் போயிருப்பாரோ என்று நினைத்தேன்! அவர் என்னடாவென்றால் கொஞ்சம் உயரம் கம்மியான அஜித் போல சிவப்பாய் இருந்தார்!


வலையுலகம் பற்றி சகலமும் பேசுகிறார்.. (எனக்கு வலையுலகம் பற்றி ஒண்ணுமே தெரிலங்கறது அவர்கிட்ட பேசும்போதுதான் தெரிஞ்சது!)நடுநடுவே அலுவலக நிமித்தம் வரும் அழைப்புகளுக்கு பொறுமையாக, தெளிவாக பதில் சொல்கிறார்..


என்னைப் போல மொக்கைப் பதிவெல்லாம் போடாமல்.. கொஞ்சமாக என்றாலும் நல்ல பதிவுகளாக போடுவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருக்கிறார். வலைப்பூ ஆரம்பித்து கொஞ்ச நாட்களிலேயே.. தமிழ்மணம் ஸ்டார்-ஆக இருந்திருக்கிறார்.

ஜூலை - 13 , கோவை வலைப் பதிவர் சந்திப்பில் மீண்டும் சந்திக்கலாம் என்று பேசிக்கொண்டு.. ஒரு நெடுநாள் நண்பரை சந்தித்த மகிழ்ச்சியோடு பிரிந்தேன். பிரிவதற்கு முன் கேட்டேன்..

"ஏங்க.. சிவாஜி வாயிலே ஜிலேபி-ன்னு எழுதி.. லக்கிலுக்-கை தொடரச் சொன்னேன். அவர் கண்டுக்கவே இல்ல. நீங்களும் "காத்திருந்த காதலி" தொடரை தொடரவே மாட்டீங்கறீங்க"

"அடடே... சொல்ல மறந்துட்டேன்.. அந்தக் கதைல சங்கர்கிட்டேர்ந்து வர்ற மெசேஜை கௌரி பாக்கறா இல்லியா.. அதுல என்ன இருந்துதுன்னா.." என்று சுவாரஸ்யமாக ஆரம்பித்தவர் நிறுத்தி "வேண்டாம்" என்றார்.


"ஏங்க?"

"நீங்க என் பிளாக்-ல வந்து படிச்சுக்கோங்க!" என்று புன்னகையுடன் விடை பெற்றார்..

டிஸ்கி: தலைப்பை நல்லா படிச்சுட்டுதானே வந்தீங்க? "ஒரு" வலைப்பதிவர் சந்திப்புன்னுதான் குடுத்திருக்கேன்.. வேற எதுவும் நினைச்சு ஏமாரலியே?