பட்டறை அனுபவம் - பார்ட்-2

ஏற்கனவே ஏழேமுக்கால் லட்சத்துக்கு கொஞ்சம் கம்மியான என் வாசகப் பெருமக்களிடம் அளித்திருந்த வாக்குப்படி, இன்றைக்கு சிறுகதைப் பட்டறைக்கு முன்னும், பின்னும் இடையிலும் நடந்த சில சம்பவங்களின் தொகுப்பு இது....

*******************

சிறுகதைப் பட்டறைக்கு சனிக்கிழமை இரவு திருப்பூரிலிருந்து நான்கு பேர் கொண்ட குழு (நாலுபேரெல்லாம் குழுவாடான்னு கேட்கப்படாது!) கிளம்புவது என்று முடிவான பின், இரயிலேறுமுன் சிறு ஆலோசனைக் கூட்டம் கூட்டுவது என்று முடிவானது. அதன்படி திருப்பூரின் மிக முக்கியமான ஹோட்டல் ஒன்றில் நடந்த ஆலோசனைக் கூட்டத்தில் தலைவர் வெயிலான், முரளிகுமார் பத்மநாபன் மற்றும் செந்தில்நாதன் ஆகியோருடன் நானும் கலந்து கொண்டேன்.

கோவையிலிருந்து இரயிலில் வந்துகொண்டிருந்த அண்ணாச்சி வடகரைவேலன் கேட்டிருந்த முக்கியமான ஆவணம் ஒன்றை நாங்கள் கேட்காமலே வரவழைத்துத் தந்த செந்தில்நாதனின் தம்பிக்கு நன்றி!

*******************

சென்னையில் அதிகாலையில் வந்திருந்து எங்களை வரவேற்றார் கார்க்கி. அவர் வீட்டில் குளித்து உடைமாற்றி ஹோட்டல் நோக்கி பயணிக்கும்போது முன்சென்ற ஆட்டோ ஒன்றில் ‘பெண்IN திருமண வயது’ என்றெழுதியிருந்தது. INஐ மட்டும் ஆங்கிலத்தில் எழுதியதேன் என்று வியந்து பேசிக் கொண்டு வந்தபோது செந்தில்நாதன் அவர் படித்த ஓர் ஆட்டோ வாசகம் சொன்னார். அசத்தலாக இருந்தது..

“பெண்ணின் திருமண வயது – அவள் தந்தையின் வருமானத்தைப் பொறுத்தது”

***************************

குறித்த நேரத்துக்கு முன்பே பட்டறைக்குப் போக வேண்டும் என்ற எங்கள் தீர்மானத்தில் சிறு மாற்றம் ஏற்பட்டது. அது ‘மு’வுக்கு பதில் ‘பி’.

அதன்படி சென்று சேர்ந்தபோது பதிவர் முரளிகண்ணன், கேபிள்சங்கர் எல்லாம் அமர்ந்து நுழைவுக்கட்டணம் வசூலித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். எந்த உருவத்தைப் பார்த்தால் பயந்து பணம் கொடுத்து விடுவார்கள் என்று உணர்ந்து அதன்படி ஓங்குதாங்கான ஆட்களையே அமர்த்தியிருந்த சிவராமன் அண்ணாவின் சமயோசிதம் பிரமிக்க வைத்தது! (அந்த நேரம் அக்னிபார்வை வந்திருக்கவில்லை என்பதியறிக)

‘அக்னிபார்வைக்கும், எனக்கும் ஒரே டிக்கெட்டா?’ என்று கூட்டத்திலிருந்து ஒரு குரல் கேட்டது எனக்கு மட்டுமே கேட்டது! (புரியாதவர்களுக்கு: அக்னிபார்வையின் (வினோத்) பாஸ்போர்ட் சைஸ் ஃபோட்டோவை எடுத்துத் தரச் சொல்லிக் கேட்டபோது ஸ்டுடியோக்காரர் சொன்னாராம்.. “மாக்ஸி சைஸ்லதான் வரும் பரவால்லியா?” அப்பேர்ப்பட்ட உடம்புக்குச் சொந்தக்கார்ர் அவர்!)

***************************
பாஸ்கர் சக்தி பேசும்போது ரமேஷ் வைத்யாவைக் குறிப்பிட்டது, குறிப்பிடத்தக்கது. இவரின் முதல் கதையை ‘கதைக்காகா கதை’ என ரமேஷ் வைத்யா விமர்சித்ததைக் குறிப்பிட்டார். அவரது நேர்மையான விமர்சனமே தன்னை இந்த இடத்தில் நிறுத்தியிருக்கிறது என்றார். பாஸ்கர் சக்தி எழுதி விகடனில் வெளிவந்த தக்ளி சிறுகதையை பலர் நினைவு வைத்திருந்தார்கள்.

**********************

பாஸ்கர் சக்தியிடம் ஒரு பதிவர் ‘ஏங்க இப்பல்லாம் காமெடி கதையே வர்றதில்லை’ என்று கேட்டபோது அவரது நண்பரான இன்னொரு பதிவர் ‘நீயெல்லாம் கதை எழுதற-ங்கறதே காமெடிதானே?’ என்று கேட்டதும் ‘கொல்’லென சிரித்தது அரங்கம்! ஆனால் அவர் கேட்டது உண்மையாகவே சீரியஸான கேள்வி!

***************************

கூட்டத்தில் பேச வந்திருந்த நால்வர் பாஸ்கர் சக்தி, சா.தேவதாஸ், யுவன் சந்திரசேகர், பா.ராகவன். இவர்கள் எனக்கெல்லாம் தெரியும் என அமராமல் ஒருவர் பேசும்போது மற்ற மூவரும் அவ்வளவு உன்னிப்பாக கேட்டுக் கொண்டிருந்தது கவனிக்க வேண்டிய அம்சமாக இருந்தது. அதுவும் பா.ரா பேசும்போது யுவனும், யுவன் பேசும்போது பா.ரா-வும் வெளிக்காட்டிய முக பாவங்களைக் கவனித்தவர் கற்றாரைக் கற்றாரே காமுறுவருக்கு அர்த்தம் கண்டிருப்பர்.

இதைப்பற்றியெல்லாம் கவலைப்படாமல் ‘எனக்கெதுக்கு பட்டறையெல்லாம்’ என்பது போல கேமராவும் கையுமாக ஃபோட்டோ எடுத்துத் தள்ளிக் கொண்டிருந்தார்கள் கேபிள் சங்கரும், ஆதியும். ‘இருடி... முடிஞ்சதும் ஆன் த ஸ்பாட் சிறுகதைப் போட்டி இருக்கு’ என்று பயமுறுத்தியபின்தான் (கேமரா) பொட்டியை மூடிவிட்டு அமர்ந்தார்கள்.

************************

யுவன் பேசும்போது ‘நான் மிகவும் மதிக்கும், பெரிய எழுத்தாளரொருவர்..’ என்று பீடிகையோடு சொல்ல ஆரம்பித்தபோது, ‘சாரு தானே?’ என்று கூட்டத்திலிருந்தொரு குரல் கேட்டது. ‘நீங்க இப்படியெல்லாம் நெனைக்கக் கூடாதுன்னுதானே நான் அப்படியெல்லாம் சொன்னேன்..’ என்று சிக்ஸரடித்தார்!

யுவனின் டைமிங் சென்ஸ் அடிக்கடி க்ளாப்ஸை அள்ளியது!

************************

வலையுலகம் பற்றி கேட்டபோது அதுபற்றிய பேருண்மை ஒன்றை இறுதியில் சொல்கிறேன் என்றார் யுவன். அது, அவர் வலையுலகம் பக்கமே வருவதில்லை என்பதுதான். “எனக்கு யாராவது மெயில் பண்ணினா கூட அவங்களே கூப்ட்டு ‘மெயில் அனுப்பிருக்கேன்’னாதான் திறந்து பார்ப்பேன்” என்று யதார்த்தமாகச் சொன்னது பிடித்திருந்தது. இசை பற்றிய குறிப்புகளுக்காக மட்டுமே இணையம் திறப்பாராம். மற்றபடி நோ நெட்!

**************************

ஆதிமூலகிருஷ்ணன், இடைவேளையில் கார்க்கியோடு பேசிக் கொண்டிருந்தபோது ஒட்டுக் கேட்டது:-

ஆதி: “ரெண்டு நாள் போதும்ப்பா.. முடியாதுன்னு சொல்லாத..”

கார்க்கி: “பார்க்கலாம் சகா. ரம்ஜான் லீவுல முடியுமான்னு தெரியல. எப்படியும் டிசம்பருக்குள்ள டேட்ஸ் தர்றேன்”

ஏதாவது பேரிச்சம்பழ விவகாரமோன்னு கொஞ்சம் காதைத் தீட்டிக் கொண்டு கேட்டதில் தெரிந்த விஷயம். ஆதி, கார்க்கியை வைத்து மீண்டுமொரு குறும்படம் இயக்க இருக்கிறார். ‘இந்த தடவை ஹெவியான சப்ஜெக்டுங்க’ என்று ஆதி சொன்னபோது கார்க்கி சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் திணறியது, மூன்றாவது குறும்படமாக எடுக்க வேண்டிய அம்சம்!

***************************

குறிப்பெடுத்துக்கொள்ள கொடுக்கப்பட்ட நோட்டில் ‘சிறுகதை’ என்று பெரிய எழுத்துகளில் எழுதி, ‘இந்தச் சிறுகதைக்கு உங்கள் பின்னூட்டம் தேவை’ என்று ஒவ்வொரு கைகளுக்காய்க் கொடுத்து விட்டுக் கொண்டிருந்தார் ஒரு பதிவர். அதில் நான் ‘மீ த 12த்’ என்று கிண்டலாக எழுதிவிட்டு நிமிர்ந்தபோது பா.ரா. பேசிக் கொண்டிருந்தார்.. “ப்ளாக்ல இந்த மீ த ஃபர்ஸ்ட் ஒரு தீராத வியாதி.. அது எப்ப ஒழியுமோ அப்பதான் உங்களுக்கெல்லாம் நல்லது”

*************************

‘பா.ரா.-வை பார்த்தபின்னாடிதான் ஒரு முடிவுக்கே வந்தேன்’ என்றார் என் நண்பர் ஒருவர். ‘நாளைக்கே..’ என்றவர் ஆரம்பிக்க ‘நாலைஞ்சு கதை எழுதி பத்திரிகைகளுக்கு அனுப்பப் போறீங்களா?’ என்று ஆர்வமாய்க் கேட்டேன்.

“இல்லைங்க.. நாளைக்கே என் மீசையை எடுத்துடப் போறேன்.. அவரு பாருங்களேன்.. மீசையை எடுத்த பின்னாடி பத்துவயது குறைஞ்சு தெரியறாருல்ல?” என்றார்.

அது சரி!

********************************************

பி.கு: கூட்டம் முடிந்தபின்னே நண்பர் ஒன்றுகூடி பிக்னிக் போனது மற்றுமொரு நல்ல அனுபவம்!


.

அனுபவம்: சிறுகதைப் பட்டறை

நோபல் பரிசு பெற்ற எழுத்தாளரான சிங்க்ளேர் லூயியை ஒரு கல்லூரியில் மாணவர் மன்றத்தில் பேச அழைத்திருந்தார்கள். கதை எழுதுவது எப்படி என்பது பற்றிப் பேச வேண்டும்.

மேடையில் எழுந்து நின்ற லூயி, “உங்களில் யார் யார் எழுத்தாளராக விரும்புகிறீர்கள்?” என்று கேட்டார். எல்லா மாணவர்களும் கையைத் தூக்கினார்கள்.

“பின்னே வீட்டுக்குப் போய் எழுதுங்களேன்.. இங்கே உட்கார்ந்து கொண்டு என்ன பண்ணுகிறீர்கள்?” என்று சொல்லிவிட்டு எழுந்து போய்விட்டாராம் லூயி!


******************************

உரையாடல் அமைப்பில் சிறுகதைப் பட்டறையில் கலந்து கொள்ளும் வரை என்னைப்போலவே பலரும் இப்படி எண்ணியிருக்கக் கூடும். சொல்லப்போனால் நான் அந்தப் பட்டறை முடியும் வரை ‘இது போன்ற பட்டறைகளினால் ஒருவன் சிறுகதை எழுத்தாளனாகிவிட முடியுமா’ என்ற கேள்வி இருந்துகொண்டே இருந்தது. இந்தக் கேள்வியை தன் அனுபவத்தால் அறைந்தெறிந்தார் பா.ராகவன்!

பாஸ்கர் சக்தி பேசி முடித்ததும் வந்த யுவன் சந்திரசேகர் பேச்சின் வீச்சை கார்க்கியின் எழுத்தில் வந்த மாற்றத்திலேயே நீங்கள் கண்டிருக்கலாம். தன் கருத்தை மிக இயல்பான-திர்க்கமான பேச்சால் சிரிக்கச் சிரிக்கச் சொன்ன யுவனுக்கு ஸ்பெஷல் நன்றிகள்!

மதிய உணவுக்குப் பிறகு பேசிய, தேவதாஸுக்குப் பின் வந்தார் பா.ராகவன்.

இதற்காகவே பவர் பாய்ண்ட் ப்ரசண்டேஷன் ஒன்றைத் தயார் செய்து எடுத்து வந்திருந்தார். இறுதிப் போட்டியில் விளாசிய சச்சினின் பேட்டிங்கிற்கு ஒத்திருந்தது அவர் பேச்சு. ஆரம்பம் முதலே அதிரடி.

எதிரில் உட்கார்ந்திருக்கும் வலைப்பதிவாளர்களை ஒருபடி மேலேற்றிக் காட்ட வேண்டும் என்ற முனைப்போடு வந்திருந்தார் அவர். வெகுஜனப் பத்திரிகைகளில் சிறுகதைகள் எழுதிப் பிரபலமாக ஆசையிருக்கும் எவரும், இவர் சொன்ன வழிமுறைகளைப் பின்பற்றினால் நிச்சயம் ஜெயிக்கலாம்.

* எந்தக் கதையையும் படிக்காமல் யாருமே நிராகரிப்பதில்லை. முதல் பத்தியை வெகு நிச்சயமாகப் படிப்பார்கள். எனவே, சிறுகதையின் முதல் பத்தி மிக மிக முக்கியம். எந்தப் பத்திரிகையின் உதவி ஆசிரியரையும் முதல் பத்தியில் கட்டிப் போட முடிந்தால் உங்கள் கதை முழுதும் படிக்க வாய்ப்பிருக்கிறது.


* கதாபாத்திரங்கள் அதிகம் வேண்டாம். ரமேஷ், சௌமியாவைப் பார்த்து ‘எனக்கு பத்து ரூபா வேணும்னு சுரேஷைக் கேட்டால் உன்னைக் கேட்கச் சொன்னான்’ என்று சொல்வதை கணேஷ் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான் என்று எழுதினீர்களானால் படிக்கும் உதவி ஆசிரியர் வைத்துவிட்டு டீ குடிக்கப் போய்விடுவார்.

* சுருக்கிச் சுருக்கி எழுத வேண்டாம் தெளிவாக - போதிய இடைவெளியுடன் எழுத வேண்டியது அவசியம்.

* எழுத்துப் பிழைகளைத் தவிருங்கள். எந்த உதவி ஆசிரியரும் தமிழைப் போற்றுபவராய்த்தான் இருப்பார். அவரை எரிச்சலூட்டாதீர்கள்.

* கால நேரங்களை கவனமாக கையாளுங்கள். திடீரென்று மூன்று வருடத்துக்கு முன் என்று எழுதிவிட்டு, இதைச் சொல்லும் இந்த வேளையில் என்று நிகழ்காலத்துக்கு தவ்வி, மீண்டும் மூன்று வருடம் முன் என்றெழுதி வாசகனை அலைபாய விடாதீர்கள்.

இதுபோன்று இன்னபிற யோசனைகளையும் விரிவான விளக்கங்களோடு அளித்தார் பா.ரா. அதுவும் முதல் பத்தி எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று உதாரணங்களோடு அவர் விளக்கிய விதம் அருமை.

பா.ராவிடம் என்னைக் கவர்ந்த மற்றுமோர் விஷயம் முகஸ்துதி இல்லாதது. வலைப்பதிவாளர்கள் செய்யும் தவறுகளை சுட்டிக் காட்டி அவர் ஆதங்கப்பட்டபோது அதில் உள்ள உண்மை செவிட்டில் அறைந்தது.

“உங்கள்ல பலபேருக்கு உங்க பலமே தெரியலைங்கறதுதான் மிகப் பெரிய கொடுமை. என்ன எழுதினாலும் கமெண்டை எதிர்பார்த்து எழுதறீங்க. கொஞ்சம் யோசிச்சுப் பார்த்தீங்கன்னா நீங்க நிக்கற இடம் உங்களுக்குத் தெரியும். ஏதாவதொரு வகைல முன்னேற்றம் இருக்கணும். உங்களை மாதிரி இளைஞர்கள் பலபேருக்கு - கிழக்கு உட்பட - பல இடங்கள்ல வாய்ப்பு மிகப் பிரகாசமா இருக்குங்கறத நீங்க மறந்துடக் கூடாது” என்று துவங்கி கார் ஏறும் வரை அவர் எங்களோடு உரையாடியது பலபேருக்கு கீதை கேட்ட அனுபவம்.

‘எழுத்து மேம்பட எழுதிக் கொண்டேயிருப்பதே வழி’யென்கிறார் பா.ரா. ‘தினமும் ஏதாவது எழுதிக் கொண்டே இருங்கள். பதிவிட வேண்டியதெல்லாம் இல்லை. ஆனால் எழுதுவதை நிறுத்தவே நிறுத்தாதீர்கள். அதேபோல ஒரு நல்ல சிறுகதை எழுதுவதற்கு முன் குறைந்தது ஐம்பது சிறுகதைகளை நீங்கள் படித்தால் நலம்’ என்கிறார் அவர்.

அவருக்கு எல்லார் சார்பிலும் நன்றி.

*****************

இனி இந்தப் பட்டறை யோசனையை முன்னெடுத்து நடத்திய சிவராமன் அண்ணாவுக்கும், குருஜி ஜ்யோவ்ராம் சுந்தருக்கும்...

என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை. நான் முதல் பத்தியில் மேற்கோள் காட்டியிருப்பது நீங்கள் எங்களுக்கு அளித்த ரா.கி.ராவின் ‘எப்படி கதை எழுதுவது’ என்ற புத்தகத்தில் இருந்து எடுத்ததுதான். இந்தப் புத்தகத்தை சில வருடங்களுக்கு முன் நான் தேடாத இடமில்லை. ஆரம்ப நிலை எழுத்தாளர்களுக்கு இந்தப் புத்தகம் மிக அவசியமான ஒன்று!

கோ. கேசவன் எழுதிய 'தமிழ் சிறுகதைகளின் உருவங்கள்',

ஜெயமோகன் எழுதிய 'நவீன தமிழ் இலக்கிய அறிமுகம்'

கதைகதையாம் காரணமாம் (சந்தியா பதிப்பக வெளியீடு) 19 கதாசிரியர்கள் தங்கள் கதைகளைக் குறித்து உரையாடியதன் தொகுப்பு.

இந்த நான்கு புத்தகங்களையும் ஒருவித குற்றவுணர்ச்சியோடேதான் வாங்கினேன். காரணம் இடைவேளையின்போதே எனக்குத் தெரிந்தது இந்நிகழ்வின் செலவு உங்கள் கைமீறி நடந்துகொண்டிருக்கிறதென்பது. இந்நிலையில் நான்கு புத்தகங்களின் செலவே நாங்கள் கொடுத்த நானூறைத் தொட்டிருக்குமே என்ற கவலை எனக்கும் சில நண்பர்களுக்குமிருந்தது.

அதுவும் அவற்றில் மூன்று நேர்த்தியாக பிரதி செய்யப்பட்டு, பைண்ட் செய்து.... எத்தனை நேரம், செலவு - அதன் பின்னணியில்?

இதையெல்லாம் சொல்லக் காரணம்... பொருளாதாரத்தின் காரணமாக உங்களின் செயல்பாடுகளின் தீவிரம் குறைந்துவிடக் கூடாதென்ற கவலைதான்.

இந்நிகழ்வின் மூலம் அடுத்ததாக நீங்கள் என்ன செய்யப் போகிறீர்கள் என்ற எதிர்பார்ப்பு கூடியிருக்கிறது. அதை இதைவிடச் சிறப்பாகச் செய்வீர்கள் என்ற நம்பிக்கையும் பரிபூரணமாக உள்ளது!


மிக நீண்டு ஒருவித சீரியஸ் தொனியில் போகும் இந்தப் பதிவை இதோடு நிறுத்திக் கொள்கிறேன். பட்டறைக்கு முன்னும், பின்னும், இடையிலும் நடந்த வேறு சில சுவாரஸ்யத் தகவல்களை திங்களன்று பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.



.