அட்வைஸ்கள் இலவசம்

யாராவது எனக்கு அட்வைஸ் பண்ணினா - சரின்னு கேட்டுக்குவேன். ஃபாலோ பண்றேனோ இல்லையோ என்பது ரெண்டாவது விஷயம். சின்ன வயசுலேர்ந்து இப்ப வரைக்கும் டக்னு ஞாபகம் வர்றதுல சிலது இன்னைக்கு எழுதலாம்னு உட்கார்ந்தேன். டக்னு டைரில பார்த்தா ஃப்ரெண்டு அனுப்ச்ச லெட்டர்ல இருந்த க்ரீட்டிங்ல எல்லாமே நல்ல நல்ல விஷயமா இருந்தது... அதுல சில...


சிரியுங்கள்:

ஒரு நாளைக்கு பலபேரோடு பழகுகிறோம். நன்றாக யோசித்துப் பார்த்தால் ஒரு நாளைக்கு ஒரே தடவை பார்ப்பவரைப் பார்த்ததுமே இதயத்திலிருந்து ஒரு புன்னகையை வழங்குவோம். அவர் உங்களைப் பார்க்க வந்த நண்பராய் இருக்கலாம். அலுவல் விஷயமாக வந்தவராய் இருக்கலாம். அல்லது நீங்கள் போய் பார்க்கும் நபராய் இருக்கலாம். Etc.. etc.. ஆனால் உங்கள் மனைவியைப் பார்த்து அப்படி சிரிப்பை உதிர்த்திருக்கிறீர்களா? உங்களோடே பணிபுரியும் ஒருவரைப் பார்த்து சிரிக்கும்போது அதே மலர்ச்சியோடு சிரித்திருக்கிறீர்களா? உங்களுக்கு சல்யூட் அடிக்கும் செக்யூரிடியைப் பார்த்து சந்தோஷத்தை முகம் முழுதும் செலுத்திச் சிரித்திருக்கிறீர்களா? இல்லை வெற்று குட் மார்னிங்கை மட்டும் கொடுத்திருக்கிறீர்களா? யோசித்துப் பாருங்கள். ‘இவனைத்தான் இன்னைக்குப் பூராவும் பார்க்கப் போறோமே’ என்ற எண்ணம்தான் எல்லாருக்கும் இருக்கிறது. நம்முடனே இருப்பதை, உடனடியாகக் கிடைப்பதை நாம் மதிப்பதில்லை. அப்படி இருக்காதீர்கள். அவர்களுக்கும் இதயத்திலிருந்து ஒரு புன்னகையை பரிசளியுங்கள்.


கேளுங்கள் – 1:

உங்கள் அஸிஸ்டெண்ட், நண்பன் யாரிடமும் ஒரு வேலையைச் சொல்லும்போது கேள்வியாக கேளுங்கள்: உதா: ‘கணேஷ்.. அதை எடுத்துக் கொடு’ என்பதற்குப் பதில் ‘ஒரு நிமிஷம் கணேஷ்... அதை எடுத்துத் தர்றியா’ நாளைக்குள்ள அதை முடி’ என்பதற்குப் பதில் “நாளைக்குள்ள அதை முடிக்கணும். முடியும்லப்பா?”

கேளுங்கள் – 2:

எந்த முக்கியச் செயலையும் செய்யுமுன் அதோடு சம்பந்தப்பட்டவர்களிடம் கேட்டு ஆலோசனை செய்து கொள்ளுங்கள். அலுவலகத்தில் அது உங்கள் முழு அதிகாரத்துக்குட்பட்ட செயலாக இருந்தாலும். ஏதேனும் சிறு தவறு நேர்ந்து, அது அந்த சம்பந்தப்பட்டவருக்குச் செல்லும்போது அவர் அவரது அதிகாரத்தின் எல்லைக்குள் அதை சரி செய்ய முயல்வார். (நம்மகிட்ட சொல்லிட்டுதானே செஞ்சான்.. பாவம்..) அதுவுமில்லையா.. பிரச்சினை வரும்போது நமக்கு சப்போர்டாக நாலு வார்த்தை பேசுவார்.


மௌனமாயிருங்கள் - 1:

ஒருவர் பேசும்போது நடுவே பேசாமல் மௌனமாயிருங்கள். அவர் முழுதும் பேசி முடிக்கும்வரை உன்னிப்பாக கவனியுங்கள். அவர் பேசும்போது அது சம்பந்தமாக உங்களுக்கு ஏதேனும் தோன்றினாலும் இடைமறிக்காதீர்கள். ஒருவனை மிக எரிச்சலூட்டும் விஷயம், அவன் பேசும் சுவாரஸ்யத்தை, இடைமறித்துக் கெடுப்பதுதான்.


மௌனமாயிருங்கள்-2:

ஏதேனும் மேலதிகாரி சொல்வதில் உங்களுக்கு உடன்பாடில்லாமல் இருக்கலாம். எதிர்கருத்துச் சொன்னால் அவர் ஏற்றுக் கொள்ளாதவராய் இருக்கலாம். மௌனமாய் இருங்கள். சொல்லற்க பயனிலாச் சொல். நீங்கள் சொல்லியும் பயனில்லாத இடத்தில், ஏதும் சொல்லி எந்தப் பயனுமில்லை. அப்படி அவர் ஏற்கிறவராய் இருந்தாலும் அவர் பேசும்போது எதுவும் பேசாதீர்கள். அதற்காக அவர் முடித்த பின்னர் ‘என்ன முடிச்சுட்டீங்களா... இப்ப நான் பேசவா?’ என்று ஆரம்பிக்காதீர்கள். வேறொரு சந்தர்ப்பத்தில் உங்கள் தரப்பைச் சொல்லுங்கள்.


தனியாக சாப்பிடாதீர்கள்:

இது உங்கள் சாப்பாட்டை பங்கு போட்டுக் கொண்டு சாப்பிடுங்கள் என்றர்த்தமல்ல. சாப்பிடும்போது வீட்டிலிருந்தால் குடும்ப உறுப்பினர்களுடன், அலுவலகமென்றால் நண்பர்களுடன் அமர்ந்து உண்ணுங்கள். மகிழ்ச்சியோடு சாப்பிட்டால் உடலுக்கும் மனதுக்கும் நலம்.


பெயர் மிக முக்கியம்:

ஒருவனை அவர் பெயரிட்டே அழையுங்கள். நிறைய பேர் பணி புரியும் சூழலில் பெயர் தெரியவில்லையென்றால் – கவலைப்படாதீர்கள். கேளுங்கள்.

‘உன் பேரென்னப்பா’

‘குமார் சார்’

‘இங்க பாரு குமாரு...’ என்று ஆரம்பியுங்கள். அந்த சம்பாஷணை முடியும் வரை, நான்கைந்து முறை அவன் பேரை உச்சரியுங்கள். நான் ஹோட்டலுக்குப் போனால் சர்வர், ஆட்டோவில் போனால் ட்ரைவர் என்று முடிந்தவரை பேரைக் கேட்டுக் கொள்வேன்.

நெகடீவ் + பாஸிடிவ்:

எந்தச் செயலிலும் இறங்குமுன் நெகடிவ் எனர்ஜியை அண்ட விடாதீர்கள். நிச்சயம் இது என்னால் முடியும் என்ற பாஸிடிவ் எனர்ஜியோடே இருங்கள். அதே சமயம் முடியாவிட்டால் என்ன என்று யோசித்து வைத்துக் கொள்ளுங்கள். அது வெறும் முன்னேற்பாட்டுக்காகத்தானே ஒழிய, அதையே நினைத்துக் கொண்டிராதீர்கள்.

இன்றைக்கு இவ்வளவுதான். நாளைக்கு இது தொடரலாம்.. அல்லது வேறொரு நாளில் தொடரலாம்..


.

என் கதை!

எனக்கு கதை எழுதத் தெரியாதுன்னு இப்போ உங்களுக்குத் தெரிஞ்சிருக்கு. எனக்கு கதை எழுதத் தெரியும்னு நான் தெரிஞ்சுகிட்டது எப்போ-ன்னு யோசிச்சுப் பார்த்தேன். நாம மொத மொதல்ல லீவு லெட்டர் எழுதறோம்ல, அப்பவே கதை எழுதற பழக்கம் நமக்கு ஆரம்பிச்சாச்சுன்னு நெனைக்கறேன்!

பள்ளிக்கூடத்துல படிக்கும்போது (அல்லது பள்ளிக்கூடத்துக்கு போகும்போது..) தமிழ் பாடத்துல கேள்வி பதில் வந்தா, புத்தகத்துல இருக்கற மாதிரியோ, கோனார் நோட்ஸ்ல இருக்கற மாதிரியோ எழுதமாட்டேன். படிச்சுட்டு, எனக்கு தோணின நடைல எழுதுவேன்.

அப்புறம் பத்திரிகைகள் படிக்கற பழக்கம் எங்கப்பாகிட்டேர்ந்து வந்தது. (பத்திரிகை படிச்சுட்டு, கல்யாணதுக்கு போவீங்களா-ன்னு பின்னூட்டம் போட தடை விதிக்கப்படுகிறது) அப்போவெல்லாம் வாசகர் கடிதம் மட்டும்தான் எழுதிப் போடுவேன். ரொம்பப் பிடிச்ச நாவலுக்கு, விரிவா விமர்சனம் எழுதி அனுப்புவேன்.

நமக்கு தல’ன்னா அது சந்தேகத்துக்கு இடமின்றி சுஜாதா-தான்! ஆனா அவருக்கு கடிதமெல்லாம் எழுத பயம். ஒரு பத்து தடவை எழுதி, கிழிச்சுப் போட்டிருக்கேன். அதே மாதிரி ஒரு கட்டத்துல பாலகுமாரன். என்னமோ அவர் எழுத்து படிக்கறப்ப கைகட்டிகிட்டு கேட்கறமாதிரி உணர்வு வரும். ‘காதலன்’ல எஸ்.பி.பி. கேரக்டர்தான் அவர்.

பட்டுக்கோட்டை பிரபாகரின் எழுத்து ரொம்பப் பிடிக்கும். அப்போ, ரெகுலரா மாசத்துக்கு ரெண்டு, மூணு கடிதம் அவருக்கு அனுப்புவேன். ஒரு தடவை அவர், பதில் கடிதம் போட்டப்ப ‘உங்கள் எழுத்து நடை மிகவும் நன்றாக உள்ளது. நீங்கள் ஏன் கதை எழுதக்கூடாது?’ன்னு கேட்டிருந்தார். (இப்போ என் எழுத்துக்களை படிச்சிருந்தார்னா இதுக்கு பதில் அவருக்கு தெரிஞ்சிருக்கும்..!) ஆஹா... ஆரம்பிடா’ன்னு சகட்டு மேனிக்கு (இதுக்கு என்னங்க அர்த்தம்?) எழுத ஆரம்பிச்சேன்.

எழுதி அனுப்பின எல்லா கதையும் வந்தது.. திரும்ப போஸ்ட்ல. கூடவே ஒரு துண்டுக் கடிதமும் வைப்பாங்க. ‘இதுவே உங்கள் படைப்பு குறித்த இறுதி முடிவு அல்ல.’ (இதைவிடவும் கேவலமா எழுதுவடா நீ-ங்கறதுதான் அதுக்கு அர்த்தம்!) தொடர்ந்து முயற்சிக்கவும்’ அப்படீன்னு. அது கொஞ்சம் உற்சாகத்தைத் தரும்.

அப்போ திருப்பூர்ல ‘கரும்பு’ன்னு ஒரு கையெழுத்துப் பத்திரிகை நூலகத்துல பார்த்தேன். அதுல கடைசி ரெண்டு, மூணு பக்கம் வெற்றுத்தாளா விட்டிருப்பாங்க. நம்ம படைப்பை எழுதலாம்.

‘அஞ்சலி, உன்னை நினைத்து உறக்கமின்றி இருக்கிறேன். நீயோ இரக்கமின்றி இருக்கிறாய்’ங்கறதை பிரிச்சுப் பிரிச்சு, ஆச்சர்யக்குறியோட முடிச்சு கவிதையெல்லாம் பண்ணி வெச்சிருப்பாங்க. அந்தக் கொடுமைக்கெல்லாம் நடுவுல நானும் ஒரு கொடுமையா கதை ஒண்ணை எழுதி வெச்சேன். காசா.. பணமா..

அடுத்தநாள் அதைப் போய்ப் பார்த்தப்போ, பலபேர் அதைப் பாராட்டி விமர்சனம் எழுதியிருந்தாங்க. (ரெண்டு பேர்ன்னா, ‘பல’ போடலாம்ல?) ஒரே சந்தோஷமா இருந்துச்சு.

அதுக்கப்புறம் 1993ல உங்கள் ஜூனியர்ல ஒரு சிறுகதைப் போட்டி வெச்சிருந்தப்ப, அந்தக் கதையை கொஞ்சம் மெருகேத்தி அனுப்பினேன். அது ‘முள்ளுக்கும் மலர் சூடு’ங்கற தலைப்புல சிறப்புச் சிறுகதையா வந்தது.

உடுமலைப்பேட்டை பஸ் ஸ்டாண்டுல சாரதா புக் ஸ்டால்ல ‘உங்கள் ஜூனியர்’ புத்தகத்தை வாங்கி அதுல என் கதையைப் படிச்சப்ப அவ்ளோ சந்தோஷமா இருந்தது. எதிர்ல வர்றவங்ககிட்டயெல்லாம் அதைக் காமிக்கணும்ன்னு தோணிச்சு. மழை பெஞ்சப்புறம், ஊரே கழுவி விட்டமாதிரி அழகா தெரியுமே.. அப்போ நம்ம மனசு எவ்வளவு அமைதியா, சந்தோஷமா இருக்கும்? அதே மாதிரி உணர்ந்தேன். எதிர்ப்படறவங்க எல்லாருமே நல்லவங்களா, எல்லாமே நல்லதா தெரிஞ்சது. இந்தமாதிரி நேரத்துல எவ்ளோ கூட்டமா இருந்தாலும் நாம மட்டும்தான் நடந்துபோற மாதிரி, தெருவெல்லாம் விலாசமா இருக்கும். உணர்ந்திருக்கீங்களா? அப்படி இருந்தது. அதுக்கடுத்து என் மனைவிக்கு முதல் தடவை பிரசவமாகி, அவங்க முகத்தைப் பார்ட்த்துட்டு வெளியே வர்றப்போ இந்த உணர்வு இருந்தது.

இதையெல்லாம் இப்போ யோசிக்கறதுக்கு காரணம், கொஞ்ச நாள் முன்னாடி என் தம்பி வந்து ஒரு பத்து பதினைஞ்சு கவர் குடுத்தான். அதுல எப்பவோ நான் பத்திரிகைகளுக்கு அனுப்பி, திரும்பி வந்த கதைகள் இருந்தது. சுஜாதா சொல்லுவார், ‘ஒரு கதையை எழுதி வெச்சுட்டு, நீங்களே ஒருவாரம், பத்துநாள் கழிச்சு படிச்சுப் பாருங்க. எங்கெங்க தப்பு பண்ணியிருக்கோம்னு தெரியும்’னு. அது எவ்ளோ சத்தியமான வார்த்தைன்னு தெரிஞ்சுது. படிக்கப் படிக்கவே எல்லாத்தையும் கிழிச்சுப் போட்டேன். எந்தச் சந்தர்ப்பத்திலயும், ‘இன்னைக்கு மேட்டர் இல்ல. இதைப் போடலாம்’ன்னு தோணி, ப்ளாக்ல போட்டுடுவேனோ’ங்கற பயம்தான் காரணம்.

இப்போ வலையில எழுதறவங்கள்ல, நான் படிச்சவங்கள்ல சிறுகதையில வெண்பூவும், சாருவே, ‘இவரைப் பாருவே’ன்னு சொன்ன நர்சிம்-மும் என்னை ரொம்ப வெக்கப்பட வைக்கறாங்க. எந்தவிதமான ஐஸுக்காகவும் இதைச் சொல்லல. படிச்சவங்களுக்குத் தெரியும். ஆரம்பத்துல நான் எழுதறப்போ எனக்குள்ள இருந்த வேகம், பொறி எல்லாத்தையும் இவங்க எழுத்துல பார்க்கறப்போ அவ்ளோ சந்தோஷமாவும், பொறாமையாவும் இருக்கும். கதையெழுத ஒவ்வொரு கரு கிடைக்கறப்பவும், இதை எப்படி எழுத... எப்படி ஆரம்பிக்கன்னு யோசிச்சுட்டே இருக்கறப்போ, பணிச்சுமை, வேற டென்ஷன்னு மனசு ஒருமைப்படாம அலையறப்போ, கதையெழுதற மூடுக்கு என்னைக் கொண்டுவர்றதுக்கு, வீட்ல இருந்தா சுஜாதாவைப் படிப்பேன். சிஸ்டத்துல உட்கார்ந்திருந்தேன்னா, வெண்பூ, நர்சிம்-மோட கதைகளை மேய்வேன். அப்படி ஆய்டிச்சு!

இதெல்லாம் யோசிக்கக் காரணம், நான் மதிக்கற இன்னொரு நண்பர் ‘ஒரு கதை எழுதியிருக்கேன். உங்க பார்வைல எப்படி இருக்குன்னு சொல்லுங்க’ன்னார். எனக்கு சோகக்கதைகள் 1%கூடப் பிடிக்காது. என்னமோ அது அப்படித்தான். அவர் குடுத்தது சோகக்கதை. அதுனால சொல்ல கஷ்டமா இருந்தது. இருந்தாலும் அவர் ரொம்ப கேட்டுகிட்டதால சொல்லீட்டேன். ரெண்டு நாளா ‘அவரை நாம டிஸ்கரேஜ் பண்ணீட்டமோ’ன்னு கஷ்டமா இருக்கு. ஏன்னா, கதையெழுதறவங்களுக்கு அறிவுரை சொல்றேன் பேர்வழின்னு அவங்களை நீர்த்துப் போகச் செய்யறவங்களைக் கண்டாலே ஆகாது எனக்கு. எனக்கு சிலது பிடிக்கலைன்னாலும், அதுல பிடிச்சதை எழுதி, ‘இது சூப்பர். இந்தமாதிரி முயற்சிக்கவும்’ன்னு மைனஸைச் சொல்லாம ப்ளஸ்ஸை மட்டும் சொல்லீட்டு வந்துடுவேன். (ஆனாலும், ரொம்ப நேரம் ஃபோனே வர்லீன்னா, என்னமோ மாதிரி ஆகி, ஏதாவது கால் வந்ததா’ன்னு ஃபோன் ஸ்க்ரீனை எடுத்துப் பார்த்துப்போமே... அந்தமாதிரி எப்பவாச்சும் எங்கயாச்சும் போய் அறிவுரை சொல்லீட்டும் வர்றதுண்டு!) இல்லீன்னா, லதானந்த் அங்கிள் மாதிரி சீனியர் ரைட்டர்ஸ்கிட்ட ‘இது சரியா வருமா அங்கிள்’ன்னு நம்ம நெனைச்சதை விவாதிக்கலாம்.

கடைசியா ஒரு சின்ன அட்வைஸ்..

விழுந்து, எழுந்து நடக்கட்டும் குழந்தைகள். நீங்க அடிக்கடி சொல்லிகிட்டே இருந்து, அவங்க பயந்துபோய்... விழுந்தா எழறதும் இல்ல. சில பேர் விழுவோமேன்னு நடக்கறதே இல்ல.

இது கதை எழுதறவங்களுக்கு இல்ல. அவங்களுக்கு அறிவுரை சொல்றவங்களுக்கு!