என் நண்பன் அவன். அவ்வப்போது பேசுவதோடு சரி. அடிக்கடி பார்த்துக் கொள்வதெல்லாம் இல்லை. சில விஷயங்களை என்னிடம் மட்டுமே பகிர்ந்து கொள்வான் அல்லது நான் அப்படி நினைக்கிறேன்.
‘விண்ணைத் தாண்டி வருவாயா பார்த்துவிட்டாயா?’ என்று படம் வெளியான அன்று கேட்டான். இல்லை என்றேன். போடா என்று ஃபோனை வைத்துவிட்டான். அதன் பிறகு வாரத்திற்கு இரண்டு மூன்று முறை அழைத்து அதையே கேட்டான். இல்லை என்பதே என் பதிலாக இருந்தது. அதன் பிறகு வேண்டா வெறுப்பாக அவன் குரல் மாறி வழக்கமான குசலங்களோடு ஃபோனை வைத்துவிடுவான்.
அந்தப் படத்தைப் பற்றி எதுவோ சொல்ல நினைக்கிறான், நான் பார்க்காததால் சொல்லவில்லை என்பதை மட்டும் புரிந்து கொண்டேன்.
சென்ற வெள்ளி மதியம், படம் பார்த்து விட்டு இரவு அவனுக்கு அழைத்தேன். படம் பார்த்ததைச் சொன்னேன்.
அவன் அதற்குள் அந்தப் படத்தை ஐந்து முறைக்கு மேல் பார்த்திருக்கிறான். முதல் நாள் இரவுக் காட்சிப் பார்த்தவனை படம் ரொம்பப் பாதித்திருக்கிறது. தமிழகத்தின் ஒரு மூலையில் இருந்த அவன், பைக்கிலேயே கிட்டத்தட்ட 350 கிலோ மீட்டர் இருக்கும் ஒரு ஊருக்குச் சென்றிருக்கிறான். அங்கேதான் அவனது தொலைந்த காதலி, தன் கணவனுடன் வசிக்கிறாள். ஏதோ ஒரு லாட்ஜில் தங்கி, நண்பர்களிடம் விசாரித்து இரண்டாவது நாளில் அவள் முகவரி அறிந்து, மூன்றாவது நாள் ஏதேச்சையாக போவது போல் (‘ஒரு ப்ராஜக்ட் விஷயமா வந்தேன், இங்கதான் உங்க வீடுன்னு கேள்விப்பட்டேன்.. அதான் வந்தேன்’) சந்தித்தித்து விட்டு வந்திருக்கிறான்.
அவளது கணவன் இருந்திருக்கிறான். மிகவும் காஷுவலாக கை குடுத்துப் பேசி வந்திருக்கிறான். ஒரு மகன். மகனுக்கு இவன் பெயராக இருக்குமோ என்று குழந்தைத்தனமாக எண்ணினானாம்.
“நீ என்ன எதிர்பார்த்துடா போன?” - கேட்டேன் நான்.
“தெரியல. போய்ப் பார்த்தே ஆகணும்னு இருந்தது. போனேன். ஹானஸ்டா சொல்லணும்னா ‘என் கல்யாண வாழ்க்கை சரியில்லைடா’ன்னு அவ சொல்லணும்னு கூட எதிர்பார்த்தேன். ப்ச். ரொம்ப நல்லா இருக்கா. கார், வீடு. மனசளவுலயும் சந்தோஷமா இருக்காங்கறது அவ பேச்சுல கண்ணுல தெரியுது”
“அப்படியே இருந்தாலும் உன்கிட்ட சொல்லுவாளா நல்லா இல்லைன்னு?”
“இல்லடா. அவ கண்ணு என்கிட்ட பொய் சொல்லாது” என்றான் எல்லா காதலர்களைப் போலவும்.
நிச்சயமாக அந்தப் படம் அவனை பாதித்ததில் அர்த்தமில்லாமலில்லை. மீண்டும் ஒரு முறை உறவுகள், அதன் சிக்கல்கள் என்று காதலோடு விளையாடியிருக்கிறார் கௌதம் வாசுதேன் மேனன்.
****************************************************
கௌதம் மேனனின் படங்களின் நாயகர்களில் ஒரு வித மேல்தட்டு வாசனை எப்போதுமே இருக்கும். என் போன்றவர்களுக்கு படம் பிடிக்க அதுவும் காரணமாய் இருக்கலாம். ஸ்பென்சரோ, சிட்டி செண்டரோ செல்லும்போது குழுமியிருக்கும் மாடர்ன் ட்ரெஸ் தேவதைகளும், அவர்களோடு ஆங்கிலத்தில் கதைத்துச் செல்லும் பாய் ஃப்ரெண்ட்ஸையும் பெருமூச்சோடு பார்க்கும் பலருக்கும் அதைத் திரையில் பார்க்கவும் பிடித்துப் போகிறது.
படத்தில் சிம்பு உள்ளங்கையால் பின்மண்டையை பதினாறு முறை தேய்த்துக் கொள்கிறார் என்பதைத் தவிர அவரது அண்டர்ப்ளே நன்றாகவே பொருந்திருயிருக்கிறது. த்ரிஷாவை மனோஜின் காமிரா அவ்வளவு அழகாய்க் காட்டியிருக்கிறது.
படத்தின் ஹீரோ - ஏ.ஆர். ரகுமான். இன்னும் ஆரோமலோயில் அல்ஃபோன்ஸா அடிவயிற்றிலிருந்து வலியோடு கத்தும் குரல் எனக்குள் கேட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது. ஓமனப்பெண்ணேவில் பென்னி தயாள் ‘ஹே-ஹே’ என்பது ஈர்க்கிறது. ஹொசான்னாவுக்கு நானே எங்கள் அலுவலக மாடி, வீட்டு மாடி என்று ஆடுவதாய் கற்பனை செய்து களித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.
பின்னணி இசையிலும் கலக்கியிருக்கிறார். ஆலப்புழாவின் அழகை மனோஜின் காமிரா காட்சியில் தர, பின்னணியில் ஏ ஆர் ரகுமானும் சேர்ந்து கொள்ள.. ரசனை!
நம்மை அடிமைப்படுத்திய வெள்ளையர்களை வேலை வாங்குவதில் கௌதம் கில்லாடி. லைட்டாக பாட்டு ஆரம்பிப்பதுபோல இருந்தாலே போதும், எங்கெங்கிருந்தோ வந்து ஆடிவிட்டுச் செல்கிறார்கள்!
*************************************************
நிச்சயமாக இது கௌதமின் சொந்த அனுபவம்தான் என்று சொல்ல வைக்கிறது ஒரு சில சீன்கள். ‘யார் இல்லைன்னா? என்னோட எல்லா படத்துலயும் என் சொந்த அனுபவம் இருக்கு. ஆனா இதோட பேஸ்லைன் என்னோட சொந்தக் கதைன்னு நினைச்சுடாதீங்க’ என்கிறார் கௌதம் ஒரு இதழுக்களித்த பேட்டியில்.
************************************************
இந்தப் பதிவை விமர்சனம் என்று எடுத்துக் கொள்ளலாமா என்று தெரியவில்லை. ஒரு நல்ல படத்தைப் பார்த்து எழுதாமல் போவதா என்று தோன்றியதால் எழுதுகிறேன். என் காதல் தோற்றிருந்தால் இன்னும் இந்தப் படத்தை ஆழமாக ரசித்திருக்கலாமோ என்று தோன்றியது சத்தியம். ஆனால் கார்க்கிக்கு இந்தப் படம் அவ்வளவாகப் பிடிக்காமல் போனது ஏனென்றே தெரியவில்லை.
காதலில் தோற்றவர்களே வெற்றியாளர்கள்!
............................
(ஒரு வேண்டுகோள்:-
காந்தி செத்துட்டாரா? சக்கரம் கண்டுபிடிச்சாச்சா போன்ற பின்னூட்டங்களைத் தவிர்க்கவும்!)
.