என்னுடய ஒரு பதிவிற்கு ரமேஷ் வைத்யா என்கிற ஸோமா வனதேவதா பின்னூட்டமிட்டிருந்தார். திங்கள் இரவு ஊருக்கு புறப்படும் நேரம் அவரது பின்னூட்டத்தைப் பார்த்ததும் மனது பழைய நினைவுகளில் மூழ்க.. நான் எப்போதோ எழுதி வைத்திருந்த "என்னைக் கவர்ந்த கவிதைகள்" என்ற நோட்டை எடுத்து படித்துக் கொண்டிருந்தேன்.
ரவி சுப்பிரமணியன், கல்யாண்ஜி, ஸோமா வனதேவதா என்று ஆரம்பித்து அவ்வப்போது எழுதும் எல்லாரது கவிதைகளும் அதில் இருந்தது. சிலரது கவிதைகளைப் படிக்கும் போது, இவர் இப்போது எங்கிருக்கிறார், என்ன செய்கிறார், ஏதாவது தொகுப்பு வெளியிட்டிருக்கிறாரா என்று பலப்பல கேள்விகள் மனதில்.
எனக்கு கவிதைகளுடன் பெரிய பரிச்சயம் என்றெல்லாம் சொல்லிக்கொள்ள விரும்பவில்லை. எதோ லைட் ரீடிங் என்பதாகவே என் வாசிப்பு இருந்திருக்கிறது.
கீழே உள்ள கவிதையைப் பாருங்கள்..
"நீ என்னை நானுன்னை நினைக்கின்ற நேரங்கள்
வேறில்லை ஒன்றெனினும் வேறாவோம் நாம் என்பேன்
நீயின்னும் என்றன்னை நீயற்ற நானாக
வேஎண்ணும் காரணத்தால்"
இது தீபப்பிரகாசன் என்பவர் கணையாழியில் எழுதிய கவிதை. எப்போதும் என் நினைவில் மனப்பாடமாக இருக்கும் இந்தக் கவிதை வந்த ஆண்டு என்ன தெரியுமா? 1971 டிசம்பர்! (நான் பொறக்கவே இல்லை!)
இந்த கவிஞரின் வேறு கவிதைகள் யாருக்காவது தெரியுமா? ஏதாவது தொகுப்பு வெளியிட்டிருக்கிறாரா?
ரவி சுப்பிரமணியன் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறார் என்று பத்திரிகைகளில் அவ்வப்போது வருகிறது.. அவரது பல கவிதைகளின் வெறித்தனமான ரசிகன் நான். சொல்லப் போனால்...
கடிதம்
கவிதை
எழுத்து
எல்லாந்தான் இருக்கு நல்லா,,
வயிறடங்குமா
பாராட்டில் பட்டயத்தில்.
எழுத்துக்கு சரஸ்வதி
சோத்துக்கு..?
என்ற அவரது கவிதையைப் படித்துவிட்டு என் சென்னைக் கனவை மூடி வைத்துவிட்டு வேலை தேட ஆரம்பித்தவன் நான்.. ! அவரது கவிதைகள் இன்றும் எனக்கு டானிக் போல!
சரி இப்போது எனக்கு பிடித்த இன்னொரு கவிதை..
இதை எழுதியவர் இராசரத்னா. இவர் யார் இப்போது எங்கிருக்கிறார் என்று எதுவுமே தெரியாது!
அவ்வளவுதான்
தனியே சிரிக்கலாம்
தூங்காது
இரவு முழுவதும்
கனவு காணலாம்
கொஞ்சம்
கவிதை மாதிரி எழுதலாம்
பொய்.. பொய்யாய்ப்
புரட்டிப் புகழலாம்.
எப்போதாவது
தொட்டுக் கொள்ளலாம்.
முடிவில்
தாடி வளர்க்கலாம்.
வேறு
என்ன இருக்கிறது
.
.
.
காதலில்?
(அவ்வப்போது அவியல் எழுதுகையில் இது போன்ற பிடித்த கவிதைகளை எழுதலாமென்று இருக்கிறேன்.. எல்லாரும் தயாராக இருக்கலாம்!!)